ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΔΣ ΤΗΣ ΟΙΕΛΕ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΝΤΑΚΤΡΙΑ ΤΟΥ ΒΗΜΑΤΟΣ κ. ΜΑΡΝΥ ΠΑΠΑΜΑΤΘΑΙΟΥ
Για μια ακόμη φορά, και δυστυχώς μετά από οργισμένες αντιδράσεις εκατοντάδων συναδέλφων μας, είμαστε υποχρεωμένοι να απευθυνθούμε προς εσάς διαμαρτυρόμενοι έντονα για το είδος της δημοσιογραφίας που υπηρετείτε. Μιας δημοσιογραφίας που δεν υπηρετεί την αντικειμενική ενημέρωση των πολιτών και την παρουσίαση όλων των απόψεων, αλλά στοχεύει στην προνομιακή προβολή μιας και μόνο άποψης και μάλιστα με όρους που θυμίζουν προπαγάνδα.

Στις σύγχρονες δημοκρατίες ο καθένας έχει το δικαίωμα της διαφορετικής άποψης, Και η άποψη αυτή σε ένα δημοσιογραφικό άρθρο μπορεί εύκολα να διατυπωθεί, ωστόσο για λόγους δεοντολογίας και ίσης μεταχείρισης, θα πρέπει να αναφέρονται ισότιμα όλες οι γνώμες. Σεις, κ. Παπαματθαίου το τελευταίο διάστημα έχετε δαπανήσει χιλιάδες λέξεις και έχετε συντάξει σειρά άρθρων για το ζήτημα της νέας νομοθετικής ρύθμισης για την ιδιωτική εκπαίδευση. Αποτελεί μάλιστα απορίας άξιον πώς έχετε αφιερώσει τόσα κείμενα για μια ρύθμιση που αφορά ένα σχετικά μικρό τμήμα της εκπαίδευσης, όταν δεν το έχετε πράξει ούτε σε περιπτώσεις συνολικής εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης. Στα άρθρα αυτά διαπιστώνει εύκολα ο καθένας ότι αναπαράγετε αυτούσια την επιχειρηματολογία που υπάρχει – ευτυχώς, για να μη θεωρήσει κάποιος ότι υπερβάλλουμε – αναρτημένη σε πολλές δημοσιεύσεις στην ιστοσελίδα του Συνδέσμου Ιδιοκτητών Ιδιωτικών Σχολείων. Κάποιες φορές, μάλιστα, ξεπερνάτε σε μένος εναντίον των ιδιωτικών εκπαιδευτικών ακόμη και τον πλέον αυταρχικό σχολάρχη.   Πχ, η αναφορά σε πρόσφατο άρθρο σας στο ότι με το νέο νόμο οι ιδιοκτήτες μετά την πάροδο της εξαετίας «θα μπορούν να απολύουν μόλις το 33% του προσωπικού τους» προκαλεί φρίκη. Με πόσες απολύσεις θα ήσασταν ευτυχισμένη, κ. Μάρνυ Παπαματθαίου;
Στο τελευταίο άρθρο σας με τον προβοκατόρικο τίτλο «Η κυβέρνηση κλείνει τα ιδιωτικά σχολεία», επικαλείστε τα επιχειρήματα ιδιοκτήτη μεγάλου ιδιωτικού σχολείου (μήπως είναι ο ιδιοκτήτης του σχολείου που στέλνετε το παιδί σας και του οποίου έχετε οργανώσει το γραφείο τύπου;). Αναφερόμενη στην άποψη του γνωστού σας σχολάρχη για το θέμα των δραστηριοτήτων εκτός ωρολογίου προγράμματος, γράφετε πως οι γονείς αξίζουν ποιοτική εκπαίδευση για τα δίδακτρα που πληρώνουν.  Αναρωτιόμαστε. Θεωρείτε ηθικό και νόμιμο το ποσό διδάκτρων που καταβάλλουν οι γονείς (αν, φυσικά γνωρίζετε το ποσόν…) να καταλήγει αυτούσιο στην τσέπη του σχολάρχη, χωρίς να πληρώνονται νόμιμα οι εργαζόμενοι, χωρίς να φορολογείται; Διότι θα έπρεπε να γνωρίζετε, κ. Παπαματθαίου, ότι σε πολλά ιδιωτικά σχολεία οι εργαζόμενοι στις δραστηριότητες αυτές, είτε δεν αμείβονται, είτε παίρνουν τα χρήματα «μαύρα», κάτω από το τραπέζι (ευνόητο είναι ότι αρκετοί δεν είναι καν δηλωμένοι ως εργαζόμενοι). Προς γνώσιν σας (αν και την έχετε λάβει προ πολλού), επισυνάπτουμε έρευνα του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ-ΟΙΕΛΕ σε μεγάλο δείγμα ιδιωτικών εκπαιδευτικών, από όπου προκύπτει ότι οι συνάδελφοί μας δεν αμείβονται για το 95% περίπου των δραστηριοτήτων που ασκούν στα ιδιωτικά σχολεία!
Κι αν έχετε το αναφαίρετο δικαίωμα να υπερασπίζεστε με ανεξήγητο (;) πάθος τις θέσεις των σχολαρχών, δεν έχετε το δικαίωμα ως δημοσιογραφικός λειτουργός να προμοτάρετε παράνομες δραστηριότητες που βλάπτουν το δημόσιο συμφέρον και τα ασφαλιστικά ταμεία. Διότι ο μόνος λόγος που η συγκεκριμένη μερίδα των σχολαρχών – της οποίας την άποψη προβάλλετε – διαμαρτύρεται για δήθεν «απαγόρευση δραστηριοτήτων» κ.λπ. είναι ότι πλέον θα είναι υποχρεωμένοι να δηλώνουν τους εργαζόμενούς τους σ’ αυτές. Επομένως, εμμέσως πλην σαφώς, στηρίζετε τη μαύρη εργασία και τη φοροδιαφυγή. Διότι σε κανένα σημείο της νέας νομοθετικής ρύθμισης δεν υπάρχει αναφορά σε απαγόρευση οποιασδήποτε δραστηριότητας (σας προκαλούμε να αναφέρετε δημόσια το σημείο που θεωρείτε ότι περιορίζει, ή απαγορεύει τις δράσεις). Αντιθέτως, όπως έχουμε εξηγήσει αναλυτικά σε ανακοίνωσή μας (την οποία επίσης «θάψατε»), αίρονται όλοι οι περιορισμοί που υπήρχαν για το εύρος και τη χρονική διάρκεια των δραστηριοτήτων και εκμηδενίζεται η απίστευτη γραφειοκρατία για την έγκρισή τους.
Το 1988 οι Νόαμ Τσόμσκι και Έντουαρντ Σ. Χέρμαν στο μνημειώδες έργο τους Manufacturing Consent: The Political Economy of the Mass Media αναφέρονται στον τρόπο με τον οποίο τα επικρατέστερα ΜΜΕ στις δημοκρατίες «δυτικού τύπου» εκφράζουν και εξυπηρετούν τη βούληση ισχυρών οικονομικών συμφερόντων με ευφυείς μεθόδους προπαγάνδας. Αρκεί η μελέτη των πρόσφατων άρθρων σας για την ιδιωτική εκπαίδευση, ώστε να δικαιωθεί η θεωρία που διατυπώνουν οι Αμερικανοί καθηγητές.